Το China Heritage αναδημοσίευσε το δοκίμιο του Μάικ Μπροκ «An Argument in Three Costumes» στο πλαίσιο της σειράς Seeds of Fire at Forty. Το κείμενο είχε πρωτοδημοσιευτεί στο Substack του Μπροκ, Notes from the Circus, και ακολουθεί ένα προηγούμενο δοκίμιο, το The Longest Relay, που το περιοδικό είχε δημοσιεύσει για την επέτειο της 4ης Ιουνίου. Ο επιμελητής Τζέρεμι Μπαρμέ παρουσιάζει το κείμενο ως το δεύτερο δοκίμιο της σειράς και σημειώνει ότι απαντά στο έργο του China Heritage και αναπτύσσει τη μεταφυσική θέση του συγγραφέα. Οι επιμελητές εντάσσουν επίσης το έργο του Μπροκ σε μια γραμμή που πηγαίνει από το Seeds of Fire του 1986 στη συνέχειά του New Ghosts, Old Dreams μετά την 4η Ιουνίου 1989.
Ο Μπροκ γράφει ότι η μεταφυσική του είναι μη δυϊστική και, κατά την άποψή του, μοιάζει περισσότερο με τον Ταοϊσμό παρά με τις δυϊστικές αφηγήσεις του δυτικού κανόνα. Η δυτική παράδοση, υποστηρίζει, επιμένει ότι ο κόσμος αποτελείται από δύο ουσίες—νου και ύλη—ενώ ο ίδιος βλέπει μία ενιαία διαδικασία που εμφανίζεται με όψεις. Παραπέμποντας στο Κεφάλαιο 42 του Τάο Τε Τσινγκ του Λάο Τσε, λέει ότι το Τάο που γεννά τα μύρια όντα δεν τα καθιστά ψευδαίσθηση· είναι του ενός, αλλά το ένα δεν είναι μια γκρίζα ισοπέδωση. Μια ενότητα που καταργεί τις διαφορές που ενώνει είναι, όπως τη χαρακτηρίζει, διαγραφή και όχι ενότητα.
Επεκτείνει αυτή τη λογική στα πρόσωπα και τη συλλογική συνείδηση. Ο Μπροκ λέει ότι πρόσφατα έγραψε ένα σύντομο κείμενο για μια τηλεοπτική εκπομπή σχετικά με τη συλλογική συνείδηση ακριβώς για να υποστηρίξει ότι ένας κόσμος χωρίς τον άλλον είναι κόσμος χωρίς κανέναν να αγαπάς. Η μη δυαδικότητα, όπως την ορίζει, δεν είναι ο ισχυρισμός ότι όλοι είμαστε κρυφά το ίδιο πρόσωπο· είναι ο ισχυρισμός ότι κανείς δεν είναι σφραγισμένη δικαιοδοσία. Αυτό, γράφει, είναι που κάνει τα πρόσωπα πολύτιμα και όχι αντικαταστατά.
Ο Μπροκ υποστηρίζει επίσης ότι η Δύση δεν είναι τόσο δυϊστική όσο ισχυρίζεται η επίσημη βιτρίνα της. Αναφέρεται στον Deus sive Natura του Σπινόζα, τον οποίο αντιμετωπίζει ως ένα πράγμα με δύο όψεις· στο Process and Reality του Γουάιτχεντ, που οικοδομείται από γεγονότα και όχι από ουσίες· και στο συμμετοχικό σύμπαν του Τζον Γουίλερ, όπου το υπόστρωμα κοιτάζει τον εαυτό του μέσω των ενσώματων παρατηρητών. Αυτά, υπονοεί, δεν είναι ανωμαλίες, αλλά επαναλαμβανόμενες αφίξεις στην ίδια πόρτα με διαφορετικά ονόματα.
Σχετικά με τη διαμόρφωσή του, ο Μπροκ λέει ότι ξεκίνησε ως δηλωμένος άθεος που είχε διαβάσει τα επιχειρήματα και τα είχε βρει ανεπαρκή. Εκείνο που δεν του έδωσε ποτέ ο αθεϊσμός ήταν μια εξήγηση για το γιατί ένας κόσμος χωρίς Θεό έπρεπε να είναι ένας κόσμος χωρίς βάθος. Όπως λέει, διαβάζοντας προσεκτικά τα Ευαγγέλια ως εξωτερικός παρατηρητής, κατάλαβε ότι το βάθος δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα· μόνο τα έπιπλα ήταν. Τώρα πιστεύει ακράδαντα ότι ο υλισμός δεν μπορεί να είναι αληθής, επικαλούμενος το πρόβλημα της σύνδεσης και το ότι το πρόβλημα του συνδυασμού παραμένει άλυτο ως την πιο αιχμηρή εμπειρική δυσκολία. Σε μια μεταφυσική της μίας διαδικασίας, υποστηρίζει, η ενότητα της εμπειρίας είναι ακριβώς ό,τι θα προέβλεπε κανείς.
Η ηθική φιλοσοφία του, λέει ο Μπροκ, είναι κλασικός φιλελευθερισμός, και επιμένει ότι η σύνδεση δεν είναι χαλαρή. Αν ο άλλος είναι μη αναγώγιμος—αν κανένας συλλογικός φορέας, κόμμα, κίνημα ή αγορά δεν μπορεί να απορροφήσει την υπόσταση ενός προσώπου—τότε η πολιτική πρέπει να οικοδομηθεί γύρω από την άρνηση της συγχώνευσης. Επικαλείται τον Χιουμ ότι ο λόγος είναι, και οφείλει μόνο να είναι, δούλος των παθών, και υποστηρίζει ότι κανένας υπολογισμός δεν μπορεί να συνάγει τι πρέπει να νοιάζεται κανείς. Η επαναλαμβανόμενη απόπειρα των φορμαλιστών να διώξουν αυτή την ιδέα αποτυγχάνει, γράφει, επειδή οι προκείμενες εξακολουθούν να εισέρχονται φορώντας την ευγνωμοσύνη και τη φρίκη του συγγραφέα τους.
Στη γλώσσα, ο Μπροκ τοποθετεί τον εαυτό του σε συνομιλία με την ηπειρωτική παράδοση. Αναγνωρίζει στους μεταδομιστές ότι εντόπισαν πως μια πρόταση είναι όργανο εξουσίας και νοήματος, και πως οι σημασίες δημιουργούνται μέσα από διαφορές. Παραδέχεται ότι ένα μέρος αυτής της υποκουλτούρας παρήγαγε αντι-διανοητική ομίχλη, αλλά λέει ότι η απόρριψη των χειρότερων ελαττωμάτων μιας παράδοσης δεν απαντά στις καλύτερες παρατηρήσεις της. Το σημείο πράγματι μεταφέρει τους αποκλεισμούς του, γράφει, και η αναλυτική παράδοση έφτασε στη σημασία ως χρήση με αξιοσέβαστο ένδυμα και επαινέθηκε για την αυστηρότητά της.
Περιγράφει τον Άλαν Γουάτς (Alan Watts) ως τον ήρωα αυτής της μεθόδου. Ο Γουάτς, γράφει ο Μπροκ, μνημονεύεται σήμερα κυρίως ως ατμόσφαιρα—ταπετσαρία εφαρμογών διαλογισμού, μια ωραία φωνή πάνω από εικόνες νερού. Η ουσία του όμως ήταν η μετάφραση: διάβαζε το Ζεν στο αμερικανικό ιδίωμα, επέστρεφε στη Δύση τους δικούς της μυστικιστές που τους είχε βάλει στο ράφι μαζί με τα παραμύθια, και αντιμετώπιζε τα σύνορα των κατηγοριών ως διοικητικά τεχνουργήματα και όχι ως οντολογικά. Ο Γουάτς διάβαζε την Πτώση όχι ως κληρονομικό έγκλημα αλλά ως τη μυθολογία της αυτοσυνείδησης—τον ονειρευόμενο που ξεχνά ότι ονειρεύεται. Ο αυτοχαρακτηρισμός του ως πνευματικού διασκεδαστή, υποστηρίζει ο Μπροκ, δεν ήταν μετριοφροσύνη· ήταν μια μεταφυσική στάση για το σε τι χρησιμεύει η φιλοσοφία όταν οι ανακαλύψεις της συνεχίζουν να φτάνουν με ενδυμασίες.
Ο Μπροκ καταλήγει ότι η μη δυϊστική μεταφυσική του, ο κλασικός φιλελευθερισμός και η ηπειρωτική καχυποψία δεν είναι τρεις δεσμεύσεις που διαπραγματεύτηκαν μια συνύπαρξη. Είναι ένα επιχείρημα που φοριέται σε τρεις περιστάσεις. Επιστρέφοντας στη μεταφορά της σκυτάλης του China Heritage, λέει ότι πρόκειται για σκυτάλη συνείδησης—φωνές που παραδίδουν την άρνηση σε μια γενιά που υποτίθεται ότι θα ξεχνούσε—και ότι πρόσφατα πέρασε μέσα από ένα μουσείο μνήμης στο Λος Άντζελες που κάποιος προσπάθησε να βεβηλώσει τρεις ημέρες πριν από την επέτειο. Αυτό που συνέχει τα κείμενα, γράφει, δεν είναι η εθνικότητα, η σχολή ή η εποχή, αλλά ό,τι μπορεί να παραδοθεί χωρίς παραμόρφωση—και αυτό αποδεικνύεται η μόνη δοκιμή που εφάρμοζαν όλες αυτές οι παραδόσεις.
Σχόλια