Για τη Λίζα Κουόν, το πένθος δεν απαλύνθηκε με τις παραδοσιακές τελετουργίες. Αφού η Μαίρη, μητέρα του τότε συντρόφου της και σημαντική μητρική φιγούρα, πέθανε έπειτα από 14 μήνες με καρκίνο, η Κουόν παρακολούθησε δημόσιες κηδείες, μίλησε με συνοδούς θανάτου και ιερείς χωρίς συγκεκριμένη δογματική ένταξη, και γράφτηκε σε ενημερωτικά δελτία αυτοβοήθειας. Ωστόσο εξακολουθούσε να νιώθει ακυβέρνητη και βασανιζόταν από ενοχές για το αν αξιοποίησε αρκετά τους τελευταίους μήνες.
Η Μαίρη υπήρξε μια σταθερή, φροντιστική παρουσία. Στις εβδομαδιαίες επισκέψεις σε σούπερ μάρκετ και καταστήματα όπως τα Marshall’s και Dollar Tree, της μάθαινε να εξετάζει τις τιμές και να ψάχνει προσφορές. Τα απογεύματα κατέληγαν συχνά σε βιετναμέζικη σούπα με μοσχάρι και σε πρόσκληση για δείπνο. Σε αυτές τις φαινομενικά κοινές στιγμές, γράφει, η Μαίρη σταματούσε τον χρόνο και την έκανε να νιώθει φροντίδα χωρίς υποχρεώσεις.
Η απρόσμενη πηγή παρηγοριάς ήταν το Pokopia, ένα παιχνίδι κοινωνικής προσομοίωσης που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο. Πρωταγωνιστής είναι το Ditto, μια άμορφη μοβ μάζα Pokémon που μιμείται τον ανθρώπινο εκπαιδευτή της και προσπαθεί να αποκαταστήσει έναν μεταποκαλυπτικό κόσμο χωρίς ανθρώπους και Pokémon. Η Κουόν αρχικά το αντιμετώπισε ως αντιπερισπασμό, όμως εξελίχθηκε σε ένα ταξίδι για το τι σημαίνει να νιώθεις ότι έχεις μείνει πίσω.
Στο παιχνίδι, το Ditto ξυπνά σε μια σπηλιά και αντικρίζει ξερή γη και σκουπίδια. Με τη βοήθεια του Squirtle ποτίζει το διψασμένο χώμα, αποκαθιστά ενδιαιτήματα και δελεάζει άλλα Pokémon να επιστρέψουν. Οι ημιτελείς σιδηροδρομικές γραμμές και τα ραγισμένα σκαλιά αρχίζουν να μοιάζουν όχι με καταστροφή, αλλά με προβλήματα που μπορούν να λυθούν — μια οπτική που είχε απήχηση στην Κουόν μετά την απώλεια.
Ερευνητές έχουν μελετήσει την αναζήτηση νοήματος μετά την απώλεια. Οι ψυχολόγοι Login S. George και Crystal L. Park περιγράφουν το νόημα ως κάτι που στηρίζεται στην κατανόηση, τον σκοπό και τη σημασία. Μια μελέτη του 2023 από τους ερευνητές παιχνιδιών Karam Eum και Young Yim Doh διαπίστωσε ότι πενθούντες ενήλικες που έπαιζαν παιχνίδια με αφηγήσεις απώλειας μπορούσαν να επεξεργαστούν το πένθος: αναδύονταν θλιβερές αναμνήσεις, αλλά και θετικές.
Στο Pokopia, τα Pokémon που επιστρέφουν συχνά αντιδρούν με έκπληξη, άμυνα και μετά ανακούφιση. Κάποια κρατούν αντικείμενα που φορούσαν οι εκπαιδευτές τους, όπως ένα Tangrowth που φοράει πολύ μικρά γυαλιά, ενώ άλλα σχολιάζουν την ανθρώπινη εμφάνιση του Ditto. Αυτές οι λεπτομέρειες επιβεβαίωσαν στην Κουόν ότι το να βοηθάς άλλους να γυρίσουν σπίτι είχε νόημα, όπως ακριβώς και η φροντίδα της Μαίρης.
Στην καθημερινότητά της, η Κουόν εξακολουθεί να βλέπει τη Μαίρη στις ανθοδέσμες με ροζ τριαντάφυλλα των σούπερ μάρκετ και να τη μυρίζει στον ζωμό από το διπλανό διαμέρισμα. Όμως προσέχει και συνηθισμένα καλέσματα φροντίδας — ένας γείτονας ζητά βοήθεια για γεύματα, μια αδέσποτη γάτα νιαουρίζει στο παράθυρό της, ζητώντας της να ανοίξει την εξώπορτα του κτιρίου — και νιώθει την παρόρμηση να βοηθήσει, όπως βοηθούσε τη Μαίρη. Το παιχνίδι τής δίνει την εικόνα να φροντίζει πολύχρωμα οπωροφόρα δέντρα και να ανοίγει δρόμους στην άμμο για να χτίσει σπίτια, πράξεις που συνδέει με τη φροντίδα της Μαίρης για τους άλλους.
Καταλήγει ότι, μολονότι το πένθος μπορεί να μοιάζει απομονωτικό, είναι οικουμενικό. Το Pokopia, με τους θετικούς του στόχους, τη βοηθά να ξαναχτίσει τη χαρά και να επιλέξει για ποιον και για τι ζει, ακόμη κι αν τα αγαπημένα πρόσωπα δεν επιστρέφουν. Όταν η θλίψη βαθαίνει, στρέφεται στο Switch 2 στα πόδια του κρεβατιού της, ελέγχει το Ditto της και φτιάχνει ένα νέο σπίτι για τα Pokémon της, όπως κάποτε έκανε η Μαίρη για εκείνη.
Σχόλια