Ο ακτιβιστής, συγγραφέας και ομιλητής Robin Greenfield ολοκληρώνει στις 8 Οκτωβρίου έναν ολόκληρο χρόνο κατά τον οποίο τρέφεται και φαρμακεύεται αποκλειστικά με ό,τι συλλέγει από τη φύση — χωρίς να αγοράζει ή να καλλιεργεί τίποτα. Το εγχείρημα ξεκίνησε στα τέλη του 2025 και, όπως λέει ο ίδιος σε συνέντευξή του στο Civil Eats, πρόκειται για μια «βαθιά εξερεύνηση της τροφής».
Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρεί κάτι τέτοιο. Το 2018 αποφάσισε να καλλιεργεί και να συλλέγει ό,τι έτρωγε για έναν χρόνο, μια εμπειρία που τον άφησε σε «εξαιρετική υγεία και καλή διάθεση» και την κατέγραψε το 2024 στο βιβλίο του Food Freedom. Τώρα πήγε ένα βήμα παραπέρα: τρέφεται μόνο με άγρια τροφή. Με βάση του τη βόρεια Ουισκόνσιν, βγαίνει σχεδόν καθημερινά για να μαζέψει άγριο ρύζι, βελανίδια, χόρτα, βότανα, μανιτάρια και μήλα, ενώ τρώει και είδη που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν εξετάζουν, όπως chokeberries και basswood. Για αλάτι χρησιμοποιεί αλάτι που συλλέγει από τον ωκεανό και φτιάχνει φαρμακευτικά αφεψήματα από άγρια φυτά, σαμπούκο, μανιτάρια και βότανα.
Ο Greenfield βλέπει τη συλλογή τροφής ως έναν τρόπο ειρηνικής διαμαρτυρίας απέναντι στο βιομηχανικό σύστημα τροφίμων, το οποίο θεωρεί εξαιρετικά καταστροφικό για τη Γη, τους ανθρώπους, τα φυτά και τα ζώα. Όπως εξηγεί, το πείραμα δείχνει αν είναι δυνατό να ζούμε έξω από αυτό το «σπασμένο σύστημα» και να φροντίζουμε τον εαυτό μας με τρόπο αρμονικό με τη Γη και ωφέλιμο για τα οικοσυστήματα. Θεωρεί ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας είναι η «ψευδαίσθηση της χωριστότητας» ανάμεσα στους ανθρώπους και τη Γη. Η συλλογή τροφής, λέει, διαλύει αυτή την ψευδαίσθηση και δημιουργεί αίσθηση ότι ανήκουμε κάπου, ότι έχουμε νόημα και σκοπό, ότι είμαστε πραγματικά «στο σπίτι μας» πάνω στη Γη.
Το ντουλάπι του στηρίζεται σε δύο βασικές τροφές, το άγριο ρύζι και τα βελανίδια, ενώ περιλαμβάνει πολλά ψάρια και κρέας ελαφιού, σάλτσες μήλου, δαμάσκηνου και αχλαδιού, μανιτάρια όπως maitake και «κότα του δάσους», χόρτα όπως το νεροκάρδαμο, η τσουκνίδα και το basswood. Από βότανα ξεχωρίζει το monarda και το άγριο κρεμμύδι, ενώ από φρούτα τρώει συχνά chokecherries, ένα είδος που πολλοί δεν γνωρίζουν. Συμπληρώνει με καρύδια, μαύρα καρύδια, φουντούκια, hickory και πεκάν.
Δεν υπάρχει τυπική ημέρα συλλογής, εξηγεί. Κάποιες μέρες βγαίνει για πολλές ώρες, για παράδειγμα για να μαζέψει άγριο ρύζι, ενώ άλλες τρώει τροφή που έχει ήδη αποθηκεύσει. Παράλληλα μοιράζεται το μήνυμά του μέσα από περιπάτους συλλογής, ομιλίες, μέσα ενημέρωσης και ολοήμερες εμπειρίες εμβάπτισης. Μετά τη συγκομιδή αφιερώνει χρόνο στην επεξεργασία, όπως το ξεφλούδισμα βελανιδιών ή η παρασκευή σάλτσας μήλου. Γράφει, φτιάχνει βίντεο και διαχειρίζεται μια μη κερδοσκοπική ομάδα περίπου πέντε ατόμων, ενώ στα ταξίδια του μένει συνήθως σε σπίτια φίλων και περνά χρόνο μαζί τους. Οι μέρες του μπορεί να είναι πολύ γεμάτες, με αρκετές ώρες οδήγησης.
Στο ερώτημα αν η συλλογή τροφής μπορεί να αντιμετωπίσει την επισιτιστική ανασφάλεια, ο Greenfield είναι προσεκτικός. Για τον μέσο άνθρωπο που αντιμετωπίζει έλλειψη τροφής, λέει, η συλλογή δεν θα δώσει όλες τις θερμίδες που χρειάζεται, γιατί απαιτεί χρόνο και δεξιότητες. Όμως επισημαίνει ότι ένα από τα κύρια προβλήματα είναι η πρόσβαση σε θρεπτική τροφή — και εκεί η συλλογή μπορεί να βοηθήσει αμέσως. Άφθονα χόρτα γεμάτα θρεπτικά συστατικά, φαρμακευτικά βότανα, αφεψήματα και φρούτα πλούσια σε αντιοξειδωτικά, όπως το Autumnberry και το chokecherry, φυτρώνουν δίπλα μας, παρότι πολλοί τα θεωρούν δηλητηριώδη. Κάποια από αυτά τα φρούτα μπορούν να δώσουν προμήθεια μηνών μέσα σε ένα μόνο απόγευμα. Πολλοί άνθρωποι, λέει, γίνονται λιγότερο επισιτιστικά ανασφαλείς χάρη στη συλλογή.
Η προσωπική αλλαγή είναι βαθιά. Ο Greenfield δηλώνει ότι πλέον δεν σκέφτεται σούπερ μάρκετ ή εστιατόρια· το να βγαίνει έξω για να μαζέψει τροφή και φάρμακα του φαίνεται απολύτως φυσιολογικό. Το κύριο όριο για να συνεχίσει επ' αόριστον είναι ο χρόνος, όχι η επιθυμία. Η εμπειρία, λέει, διέλυσε ένα μέρος της ψευδαίσθησης της χωριστότητας: νιώθει πιο συνδεδεμένος, πιο «στο σπίτι του», πιο ολόκληρος. Πολλές λαχτάρες και επιθυμίες έχουν καταλαγιάσει και είναι πιο ικανοποιημένος με αυτό που είναι — κάτι που αποδίδει στη σχέση του με τα φυτά. Όπως σημειώνει, το ίδιο θέμα ακούει συχνά και από άλλους συλλέκτες ή καλλιεργητές: η σχέση με τα φυτά φέρνει μια αίσθηση πληρότητας.
Μετά το τέλος του πειράματος σκοπεύει να συνεχίσει να τρώει 100% συλλεγμένη τροφή για τουλάχιστον έναν μήνα, αλλά ανοίγοντας το ντουλάπι του σε τροφή που έχει συλλέξει οποιοσδήποτε άλλος, ώστε να γίνει πιο κοινοτική εμπειρία. Στη συνέχεια θα περάσει σε συλλεγμένη και οικιακά καλλιεργημένη τροφή από κήπο, και μετά σε τροφή από μικρές τοπικές φάρμες. Σκέφτεται ακόμη και έναν ολόκληρο χρόνο έξω από το παγκόσμιο βιομηχανικό σύστημα τροφίμων, κάτι που θεωρεί ευκολότερο από το να συλλέγει τα πάντα μόνος του. Η πρόθεσή του, όπως λέει, είναι να απελευθερωθεί οριστικά από αυτό το σύστημα, αν και παραδέχεται ότι είναι δύσκολο όταν οι περισσότεροι γνωστοί του τρώνε από αυτό. Θέλει να στηρίζει τροφή που ωφελεί πραγματικά τη Γη και τις τοπικές κοινότητες.
Η συμβουλή του προς το κοινό είναι απλή: μάθετε ένα φυτό τη φορά. Δεν χρειάζεται να γνωρίζετε παρά ένα φυτό για να φάτε από αυτό — μια πικραλίδα στην αυλή, Plantago, μούρα ή σαμπούκο σε αδειανά οικόπεδα. Η τροφή και το φάρμακο, λέει, φυτρώνουν ελεύθερα και άφθονα γύρω μας. Αν κάποιος μάθει μόλις ένα φυτό τον μήνα, σε έναν χρόνο θα γνωρίζει δώδεκα — και αυτό μπορεί να αλλάξει τη ζωή πολλών ανθρώπων.
Σχόλια