Η Jitsujo T. Gauthier ξεκινά με μια σκηνή από μια διαθρησκειακή συνάντηση κληρικών με την τοπική αστυνομία. Μια άστεγη μεσήλικη γυναίκα που αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας είχε πρόσφατα χτυπηθεί με λαστιχένιες σφαίρες. Κάποιοι κληρικοί καταδικάζουν την αστυνομική βία, ενώ άλλοι επισημαίνουν ότι χρειάζονται κατάλληλες υπηρεσίες ψυχικής υγείας, εκπαίδευση και όρια· ένας μάλιστα σημειώνει ότι η αστυνομία έχει προστατεύσει την κοινότητά του από απειλές για βόμβα. Η συζήτηση κλιμακώνεται σε έντονη διαμάχη για το αν οι αστυνομικοί είναι προστάτες ή θύτες.
Διχασμένη ανάμεσα στον πόνο στην αίθουσα και στις αντικρουόμενες αλήθειες, η Gauthier λέει ότι στρέφεται στις τρεις αρχές του Zen Peacemaker Order: μη-γνώση, μαρτυρία και δράση. Πρώτα αφήνει τις απόψεις της και αναπαύεται στη μη-γνώση. Έπειτα γίνεται μάρτυρας της παρούσας στιγμής, ακούγοντας την κίνηση έξω από την αίθουσα και τις υψωμένες φωνές μέσα. Από αυτή την πιο γειωμένη θέση, μιλά όχι για αντίπαλες πλευρές αλλά για μια ομάδα που εμπλουτίζεται από διαφορετικές πολιτισμικές εμπειρίες, ανάγκες και απόψεις.
Οι τρεις αρχές αναπτύχθηκαν το 1997 από τον αείμνηστο Roshi Bernie Glassman και άλλους ιδρυτικούς δασκάλους του Zen Peacemaker Order, μέλος του οποίου είναι η Gauthier. Όταν εφαρμόζονται με τη σειρά, βοηθούν τον άνθρωπο να δρα επιδέξια για να απαλύνει προσωπικά και κοινωνικά αίτια του πόνου και να δημιουργεί έναν πιο συμπονετικό, δίκαιο και ειρηνικό κόσμο. Ξεκινούν με την εγκατάλειψη των παγιωμένων ιδεών μέσω της μη-γνώσης, ανοίγονται στη χαρά και τον πόνο του κόσμου μέσω της μαρτυρίας, ώστε να μπορεί να προκύψει αποτελεσματική δράση.
Σύμφωνα με τη συγγραφέα, οι τρεις αρχές έχουν τις ρίζες τους στις τρεις αγνές εντολές, οι οποίες αποτελούν μέρος των δεκαέξι παραδοσιακών εντολών του μποντισάτβα που διαμορφώνουν το ηθικό θεμέλιο του Βουδισμού Μαχαγιάνα. Οι τρεις αγνές εντολές είναι: μην κάνεις κακό, απέφυγε τη βλάβη και τις αδέξιες πράξεις· κάνε το καλό, ενεργήσου με επιδεξιότητα και τέλεσε υγιείς πράξεις· και κάνε το καλό για τους άλλους, εξάγνισε τον νου και καλλιέργησε έναν αφυπνισμένο νου για χάρη όλων των όντων.
Στην πρώτη αγνή εντολή, το κακό μπορεί να γίνει κατανοητό ως η ψευδαίσθηση του διαχωρισμού, οπότε η αποφυγή της βλάβης σημαίνει αναγνώριση της αλήθειας της μη-διαίρεσης. Η Gauthier συμβουλεύει να αφήσουμε για μια στιγμή τις προκαταλήψεις, τις υποθέσεις και τις προσδοκίες που μας χωρίζουν από τους άλλους. Μια συνειδητή αναπνοή μπορεί να δημιουργήσει χώρο για να μπούμε στην επόμενη στιγμή με κενή καρδιά και νου. Επιβεβαιώνοντας την εγγενή διασύνδεσή μας με όλα τα όντα, έστω και για λίγο, αναπαυόμαστε σε ένα απέραντο δοχείο χωρίς διαίρεση και αποκλεισμό.
Η δεύτερη αγνή εντολή βρίσκει έκφραση στη μαρτυρία. Αυτό σημαίνει ότι αφιερώνουμε χρόνο ακούγοντας βαθιά τις πολλές πτυχές μιας κατάστασης, ανοιγόμαστε στην πολυπλοκότητά της και αφήνουμε τον διαχωρισμό ανάμεσα σε εμάς και την κατάσταση να εξαφανιστεί. Αν η πολυπλοκότητα μοιάζει αβάσταχτη, προτείνει να στραφούμε προς τα μέσα, να ακολουθήσουμε τον ρυθμό της αναπνοής και να χρησιμοποιήσουμε φράσεις όπως «Παρατηρώ… Βλέπω… Ακούω… Αισθάνομαι…», ώστε να ακούσουμε τι αντηχεί στην καρδιά και τον νου.
Η τρίτη αγνή εντολή παρομοιάζεται με τη δράση. Όταν ο νους έχει εξαγνιστεί μέσω της μη-γνώσης και της μαρτυρίας, η δράση γίνεται αυθόρμητη και επιδέξια, όχι προσχεδιασμένη ούτε προερχόμενη από τον γνωστικό νου. Η Gauthier γράφει ότι μια τέτοια δράση είναι συχνά απλή, οργανική και εύκολη. Με το άνοιγμα στη μη-γνώση και τη μαρτυρία όσων αναδύονται, μπορεί να προκύψει μια νέα και απροσδόκητη απάντηση.
Ένας τρόπος εξάσκησης των τριών αρχών είναι το βουδιστικό κομπολόι των τριών αρχών (TTMala), που αναπτύχθηκε το 2016 από τη Roshi Wendy Egyoku Nakao, δασκάλα της Gauthier. Το κομπολόι χωρίζεται σε πέντε ενότητες που αντιπροσωπεύουν την κατάσταση, τη μη-γνώση, τη μαρτυρία, τη δράση και την αγάπη. Κάθε ομάδα ξεκινά με μια μεγάλη χάντρα και ακολουθούν μικρότερες χάντρες. Η συγγραφέας λέει ότι η πρακτική μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν νιώθουμε κολλημένοι, ερεθισμένοι, χωρίς ενέργεια, καταβεβλημένοι, γεμάτοι αρνητικές σκέψεις ή συναισθήματα, σε σύγκρουση, ή απλώς για περισυλλογή και ευγνωμοσύνη.
Για να φτιάξουμε ένα TTMala, η Gauthier λέει ότι χρειαζόμαστε κορδόνι ή σύρμα για χάντρες και τουλάχιστον είκοσι μία ίδιες μικρές χάντρες, καθώς και πέντε μεγαλύτερες χάντρες για τις πέντε ενότητες. Η χάντρα της κατάστασης περνιέται με τρεις μικρές χάντρες, της μη-γνώσης με τρεις, της μαρτυρίας με εννέα ή περισσότερες και της δράσης και της αγάπης με τρεις η καθεμία. Αφού δέσουμε καλά το κομπολόι, οι άκρες του κόμπου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να στερεωθεί η φούντα.
Η πρακτική αρχίζει τρίβοντας το κομπολόι ανάμεσα στις παλάμες και λέγοντας: «Επιβεβαιώνω την ενότητα όλης της ζωής. Όλα τα πράγματα συνυπάρχουν σε σχέση το ένα με το άλλο». Κρατώντας τη μεγάλη χάντρα της κατάστασης, ο ασκούμενος αναφέρει το ποιος, τι, πότε, πού και πώς της κατάστασης. Οι μικρές χάντρες που ακολουθούν χρησιμοποιούνται για να αναγνωρίσουμε την αφυπνισμένη φύση όλων των όντων, να συναντήσουμε όλα τα όντα με σεβασμό και αξιοπρέπεια και να προσκαλέσουμε όλα τα πεινασμένα όντα στην πρακτική. Η χάντρα της μη-γνώσης συνοδεύεται από την απελευθέρωση από τις βεβαιότητές μας, από τους φόβους και τις μνησικακίες και από το άνοιγμα σε νέες δυνατότητες. Κατά τη μαρτυρία, κάθε χάντρα χρησιμοποιείται για να ονομάσουμε ένα «συστατικό» που αναδύεται από την κατάσταση—τι βλέπουμε, ακούμε, νιώθουμε, αισθανόμαστε ή παρατηρούμε. Η χάντρα της δράσης χρησιμοποιείται για να δηλώσουμε μια συγκεκριμένη πράξη και να πούμε πώς υπηρετεί την κατάσταση και τους άλλους, ενώ η τελευταία χάντρα της αγάπης επιβεβαιώνει την αγάπη, την ευγνωμοσύνη και την πρόθεση να πάρουμε τη θέση μας στον κύκλο της ζωής.
Σχόλια