Ο Άλαν Γουάτς (Alan Watts) πέρασε την πρώτη φάση της ενήλικης ζωής του ως ιερέας της Επισκοπικής Εκκλησίας, αλλά γύρω στα τριάντα του εγκατέλειψε αυτή την πορεία και στράφηκε σε ένα διαφορετικό έργο: να κάνει γνωστή τη διδασκαλία του Ζεν στο δυτικό κοινό. Το The Marginalian σημειώνει ότι ο μοναδικός συνδυασμός κοσμικής φιλοσοφίας και ανατολικής πνευματικότητας εξακολουθεί να καθοδηγεί ανοιχτόμυαλους αναγνώστες στο πώς να ζουν με παρουσία, να κατανοούν την πραγματικότητα και να γίνονται αυτό που πραγματικά είναι.
Από το 1965 έως το 1972, ο Γουάτς έδωσε μια σειρά ομιλιών που εξερευνούσαν διάφορες πτυχές του Ζεν. Οκτώ από αυτές τις ομιλίες συγκεντρώθηκαν αργότερα στο βιβλίο The Tao of Philosophy, το οποίο εκδόθηκε μετά τον θάνατό του. Στην έκτη διάλεξη, με τίτλο «Sense of Nonsense», εξετάζει πώς μπορούμε να βρούμε νόημα παραδιδόμενοι στην έλλειψη νοήματος.
Το άρθρο παρατηρεί ότι το ίδιο ερώτημα έχει απασχολήσει μερικά από τα μεγαλύτερα πνεύματα. Αναφέρει τη Μάργκαρετ Μιντ, της οποίας ένα όνειρο αφορούσε την ουσία της ζωής, και τον Τσινούα Ατσέμπε, ο οποίος πάλεψε δημιουργικά ενάντια στην έλλειψη νοήματος, ως παραδείγματα στοχαστών που αναμετρήθηκαν με την ένταση ανάμεσα στο νόημα και στην απουσία του.
Ο Γουάτς θέτει το ερώτημα με καθημερινούς όρους. Αναρωτιέται γιατί αγαπάμε τους ασυνάρτητους στίχους του Λιούις Κάρολ, με τα «slithy toves» που «gyre and gimble in the wabe», γιατί τα παλιά αγγλικά τραγούδια είναι γεμάτα από επωδούς χωρίς νόημα όπως «fal-de-riddle-eye-do» και «hey-nonny-nonny», και γιατί οι τραγουδιστές της τζαζ απολαμβάνουν ασυνάρτητες συλλαβές που δεν φαίνεται να οδηγούν πουθενά.
Για τον Γουάτς, αυτή η αγάπη για το παράλογο δεν είναι αδυναμία σοβαρότητας. Είναι συμμετοχή σε αυτό που αποκαλεί «το ουσιώδες ένδοξο παράλογο στην καρδιά του κόσμου», κάτι που δεν οδηγεί απαραίτητα κάπου. Υποστηρίζει ότι μόνο σε στιγμές ασυνήθιστης ενόρασης αντιλαμβανόμαστε το νόημα: το αληθινό νόημα της ζωής είναι ότι δεν υπάρχει νόημα, ο σκοπός της είναι ότι δεν υπάρχει σκοπός και η λογική της είναι η μη λογική.
Ωστόσο, δεν θεωρεί ότι κάθε παραλογισμός είναι ίδιος. Αναρωτιέται αν μπορεί να υπάρξει «σημαντικό παράλογο» — όχι χάος, ούτε «ανούσια φλυαρία», αλλά παράλογο με ρυθμό, γοητευτική πολυπλοκότητα και ένα είδος τέχνης. Σε αυτό το είδος έλλειψης νοήματος, υποστηρίζει, φτάνουμε στο βαθύτερο νόημα.
Το The Marginalian προτείνει να διαβαστεί το The Tao of Philosophy μαζί με τις σκέψεις του Γουάτς για την αληθινή ευτυχία, το εγώ και το σύμπαν, καθώς και για τη διαφορά ανάμεσα στο χρήμα και τον πλούτο. Προτείνει επίσης να επανεξετάσει κανείς τον D.T. Suzuki, που επηρέασε βαθιά τον Γουάτς, για το πώς το Ζεν μπορεί να βοηθήσει στην καλλιέργεια του χαρακτήρα.
Σχόλια