Ένα νέο για την επιστήμη είδος φιδιού, που τρέφεται αποκλειστικά με αυγά πουλιών, καταγράφηκε στα δασωμένα βουνά της νότιας Αιθιοπίας, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη. Το Dasypeltis albigularis διακρίνεται από το κατάμαυρο σώμα του, το γαλαζωπό δέρμα ανάμεσα στα λέπια και τον έντονα λευκό λαιμό και την κοιλιά. Δεν είναι δηλητηριώδες, όμως, σύμφωνα με τους ερευνητές, κινδυνεύει κυρίως από ανθρώπους που σκοτώνουν φίδια από φόβο ή αποστροφή.
Ο Άρτουρ Τιουτένκο (Arthur Tiutenko), από το γερμανικό University of Erlangen-Nuremberg, και οι συνεργάτες του συνάντησαν για πρώτη φορά έναν πληθυσμό του είδους το 2019. Η ανακάλυψη έγινε στο δάσος Χαρένα, στα όρη Μπέιλ. Η ομάδα συνέλεξε ένα νεαρό θηλυκό για αναγνώριση και αρχικά θεώρησε ότι ανήκε στο Dasypeltis atra, ένα επίσης μαύρο, μη δηλητηριώδες αφρικανικό φίδι που τρέφεται με αυγά.
Ορισμένα χαρακτηριστικά των λεπιών και του χρωματισμού του νεαρού φιδιού, ωστόσο, διέφεραν από εκείνα του γνωστού είδους. Αυτές οι παρατηρήσεις οδήγησαν σε δοκιμές αναπαραγωγής σε αιχμαλωσία, κατά τις οποίες το θηλυκό ζευγάρωσε με ένα αρσενικό Dasypeltis atra. Οι απόγονοι εμφάνισαν συνδυασμό χαρακτηριστικών και από τους δύο γονείς, ενώ η γενετική ανάλυση και η εξέταση περισσότερων ατόμων σε μεταγενέστερες αποστολές επιβεβαίωσαν ότι ο πληθυσμός του Χαρένα ανήκει σε νέο είδος.
Η διατροφή του Dasypeltis albigularis βασίζεται εξ ολοκλήρου στα αυγά πουλιών. Όπως εξηγούν οι συγγραφείς της μελέτης, χρησιμοποιεί ειδικά προσαρμοσμένους σπονδύλους στον λαιμό του για να σπάει τα αυγά πριν τα καταπιεί. Ο Τιουτένκο περιέγραψε στο Mongabay την εύρεσή του ως μια κλασική ανακάλυψη: οι ερευνητές συναντούν ένα ζώο σε έναν τόπο που δεν έχουν προηγουμένως εξερευνήσει και αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για κάτι νέο.
Η επίσημη περιγραφή του είδους έθεσε στην ομάδα ένα ηθικό δίλημμα. Κατά κανόνα, οι ερευνητές πρέπει να καταθέσουν σε μουσειακή συλλογή ένα νεκρό, συντηρημένο δείγμα, τον λεγόμενο ολότυπο, που αποτελεί το δείγμα αναφοράς για την περιγραφή. Ο Τιουτένκο δεν ήθελε να θανατώσει ένα φίδι για αυτόν τον σκοπό και επέλεξε να περιμένει αρκετά χρόνια, μέχρι να βρεθεί ένα ήδη νεκρό άτομο.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η περιγραφή ειδών μόνο με φωτογραφίες και βίντεο έχει χρησιμοποιηθεί σε ορισμένες πρόσφατες μελέτες, αλλά έχει επίσης δεχθεί κριτική από την επιστημονική κοινότητα. Θεωρεί προβληματική και τη χρήση ζωντανού δείγματος αναφοράς, επειδή μπορεί να διαφύγει και τα χαρακτηριστικά του αλλάζουν καθώς γερνά. Η αναμονή τελείωσε όταν βρήκε ένα φίδι που είχαν σκοτώσει κάτοικοι της περιοχής· αυτό χρησιμοποιήθηκε ως ολότυπος και επέτρεψε να προχωρήσει η δημοσίευση.
Η ανάλυση της ομάδας δείχνει ότι το είδος πιθανότατα είναι ενδημικό στη νότια πλαγιά του Οροπεδίου της Σομαλίας. Απαντά σε φυσικά δάση, σε ξέφωτα που χρησιμοποιούνται για καλλιέργεια και σε χωριά. Δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί αν υπάρχει και μέσα στο Εθνικό Πάρκο των Ορέων Μπέιλ, διευκρίνισε ο Τιουτένκο.
Η ανθρώπινη καταδίωξη παραμένει, κατά τον ερευνητή, ο βασικός κίνδυνος για το φίδι. Όπως ανέφερε, παρότι στην περιοχή δεν ζουν επικίνδυνα φίδια, οι άνθρωποι τα φοβούνται ή αισθάνονται αποστροφή απέναντί τους και τα σκοτώνουν. Έτσι, η επιστημονική αναγνώριση του νέου είδους συνοδεύεται από την καταγραφή μιας άμεσης απειλής στους τόπους όπου ζει.
Σχόλια