Τα σπιτοχελίδονα αναχώρησαν από το Λόκερμπρουκ του Ντέρμπισιρ για ακόμη μία χρονιά, αφήνοντας πίσω τους ερωτήματα για το μακρύ ταξίδι τους προς την Αφρική. Στο φυσιολατρικό ημερολόγιό του, ο συντάκτης περιγράφει την απότομη αλλαγή: εκεί όπου την προηγούμενη εβδομάδα πετούσαν δεκάδες πουλιά, τώρα ο ουρανός είχε αδειάσει. Η εποχική αυτή απουσία γίνεται αφορμή να αναφερθεί τόσο στη μείωση των πληθυσμών τους όσο και στα κενά της γνώσης μας για τη μετανάστευσή τους.
Η διαφορά δεν βρισκόταν στο τοπίο ή στον καιρό. Το χαμηλό φως του ήλιου περνούσε και πάλι ανάμεσα από τα σύννεφα, φωτίζοντας τα κιτρινισμένα φύλλα των σημύδων και τις πλαγιές του Κίντερ Σκάουτ. Μία εβδομάδα νωρίτερα, μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο συντάκτης είχε διακρίνει κάτι που αρχικά έμοιαζε με σύννεφο μεγάλων εντόμων· ήταν σπιτοχελίδονα.
Δεκάδες πουλιά έστριβαν και βουτούσαν μπροστά του, ενώ ακόμη περισσότερα πετούσαν λίγο μακρύτερα. Τρέφονταν εντατικά με έντομα πριν από τη μεγάλη πτήση προς τον νότο. Ο συντάκτης περιγράφει τη συγκέντρωσή τους ως ενθαρρυντικό θέαμα, ιδιαίτερα επειδή η υποχώρηση των αριθμών τους έχει οδηγήσει στην ένταξή τους στην κόκκινη λίστα απειλούμενων ειδών.
Στην επόμενη επίσκεψή του, μόνο ένα βραχοκιρκίνεζο περιπολούσε την περιοχή. Η απουσία των χελιδονιών τον έκανε να αναρωτηθεί πού βρίσκονταν πλέον και πόσα θα επιβίωναν για να επιστρέψουν. Για το συναίσθημα αυτής της αναμενόμενης αλλά αισθητής απώλειας, επικαλείται μια ιαπωνική έκφραση που αποδίδει τη μελαγχολία μπροστά στην παροδικότητα των πραγμάτων.
Όπως αναφέρει το κείμενο, τα σπιτοχελίδονα θα περάσουν τον χειμώνα κάπου στην υποσαχάρια Αφρική, όμως οι ακριβείς τόποι παραμονής τους παραμένουν άγνωστοι. Ολλανδοί ερευνητές εξέτασαν τα ισότοπα στα φτερά πουλιών που είχαν επιστρέψει και κατάφεραν να περιορίσουν τη γεωγραφική αναζήτηση μόνο στη δυτική Αφρική. Το εύρημα δίνει μια γενική κατεύθυνση, χωρίς να λύνει το μυστήριο του χειμερινού προορισμού τους.
Το ημερολόγιο αναφέρεται επίσης σε έρευνα που εντόπισε μικροπλαστικά παγιδευμένα στα φτερά σπιτοχελίδονων: μικροσκοπικά θραύσματα που παρασύρονται στον αέρα, όπου βρίσκονται και τα έντομα με τα οποία τρέφονται τα πουλιά. Δεν παραθέτει στοιχεία για πιθανές επιπτώσεις τους στην υγεία ή στην επιβίωση των χελιδονιών. Ο συντάκτης κλείνει με έναν προβληματισμό για την ανθρώπινη παρέμβαση σε αυτά τα λεπτά φυσικά συστήματα και για τη μετανάστευση ως εξελικτικό ένστικτο επιβίωσης.
Σχόλια