Η Audrey Tang για την ψηφιακή δημοκρατία πέρα από τη Μεγάλη Τεχνολογία

Η Audrey Tang, πρώην ψηφιακή υπουργός της Ταϊβάν και σήμερα ψηφιακή πρέσβειρα, μιλά στον Νέιτ Χέιγκενς (Nate Hagens) για μια διαφορετική χρήση της τεχνολογίας: όχι ως εργαλείο αυτοματισμού και πόλωσης, αλλά ως τρόπο να ακούγονται πολλοί άνθρωποι και να βρίσκεται κοινό έδαφος. Αφετηρία της διαδρομής της ήταν το Κίνημα των Ηλιοτροπίων το 2014. Όπως περιγράφει, η ταϊβανέζικη κοινωνία ήταν βαθιά πολωμένη και η Βουλή προσπαθούσε να περάσει μια εμπορική συμφωνία με το Πεκίνο με το επιχείρημα ότι ήταν αναπόφευκτη. Οι διαδηλωτές δεν ζητούσαν μόνο ακύρωση, αλλά πρότειναν εναλλακτική: κατέλαβαν ειρηνικά το Κοινοβούλιο για τρεις εβδομάδες και παράλληλα ανέπτυξαν εργαλεία ώστε μισό εκατομμύριο άνθρωποι στους δρόμους και πολλοί online να συζητούν, να βλέπουν πώς τους επηρεάζει η συμφωνία και να καταθέτουν προτάσεις. Κάθε μέρα διαβαζόταν στην ολομέλεια τι είχε συμφωνηθεί και το αίτημα γινόταν πιο συνεκτικό, ώσπου ο πρόεδρος της Βουλής δέχθηκε τα αιτήματα. Μετά από αυτό, η Tang έγινε «αντίστροφη μέντορας» στο υπουργικό συμβούλιο: αντί για συγκρούσεις στα κοινωνικά δίκτυα, σχεδίαζε ψηφιακές δημόσιες πλατείες για πολωμένα θέματα, από το Uber το 2015 ως την πανδημία και τη γενετική τεχνητή νοημοσύνη. Υποστηρίζει ότι η αποδοχή της κυβέρνησης επανήλθε πάνω από το 70% επειδή ανακαλύπτονταν συστηματικά τα μη προφανή κοινά σημεία. Ένα πρόσφατο παράδειγμα αφορά τις απατηλές διαφημίσεις deepfake. Η κυβέρνηση έστειλε SMS σε 200.000 τυχαία νούμερα από τον αξιόπιστο αριθμό 111 και ρώτησε πώς αισθάνονται οι πολίτες για την ακεραιότητα της πληροφορίας. Από τους εθελοντές επιλέχθηκαν 450 άτομα ώστε να αποτελούν στατιστικά αντιπροσωπευτικό μικρόκοσμο του πληθυσμού. Χωρίστηκαν σε 45 δωμάτια των δέκα ατόμων και συζήτησαν online σχεδόν μία ημέρα. Κάθε ομάδα κατέθετε ιδέες: να θεωρείται απάτη κάθε διαφήμιση χωρίς υπογραφή του προσώπου, να ευθύνεται η πλατφόρμα για ζημιές από απάτη, ή να επιβραδύνεται η σύνδεση με servers πλατφορμών που δεν συμμορφώνονται. Τη συζήτηση διευκόλυνε AI, όχι ως avatar που προσποιείται τον άνθρωπο, αλλά ως λειτουργία του δωματίου: κρατούσε πρακτικά σε πραγματικό χρόνο, ενθάρρυνε τους πιο ήσυχους και εντόπιζε το κοινό έδαφος. Μετά την ολομέλεια, πάνω από το 85% συμφώνησε σε ένα πακέτο μέτρων ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης. Οι μεγάλες πλατφόρμες δεν μπορούσαν να ασκήσουν πίεση, γιατί δεν υπήρχε «στρατόπεδο υπέρ της απάτης». Η νομοθεσία πέρασε ταχύτατα και, σύμφωνα με την Tang, πλέον στην Ταϊβάν δεν εμφανίζονται τέτοιες απατηλές διαφημίσεις. Η Tang εξηγεί ότι η εμπιστοσύνη χτίστηκε επί μία δεκαετία. Από το 2015 οι πολίτες μπορούν να ζητήσουν απάντηση μέσω της εθνικής πλατφόρμας συμμετοχής αν συγκεντρώσουν 5.000 υπογραφές. Έτσι, ακόμη και όσοι δεν συμμετείχαν στην αρχική διαβούλευση γνωρίζουν ότι υπάρχει θεσμική διαδικασία και δυνατότητα να ανοίξει ξανά ένα θέμα. Η ίδια λέει ότι το μοντέλο κλιμακώνεται όταν ένα θέμα είναι επείγον και δεν ανήκει σε ένα μόνο υπουργείο· αναφέρει την πλατφόρμα στην Καλιφόρνια για την αποκατάσταση από τις πυρκαγιές και τοπικές διαβουλεύσεις όπως στο Bowling Green του Κεντάκι. Η Tang διακρίνει την «υποβοηθητική νοημοσύνη» από την αυτοματοποίηση. Παρομοιάζει τα εργαλεία με γυαλιά: δεν αντικαθιστούν τον άνθρωπο, ενισχύουν τη σχέση ανθρώπου με άνθρωπο. Σε αντίθεση με τα κοινωνικά δίκτυα που ενισχύουν τα πιο ακραία μηνύματα, τα δίκτυα συνομιλίας πρέπει να αναβαθμίζουν φωνές που συντονίζονται με όλο το δωμάτιο και να μοιράζουν τον λόγο. Πριν από αυτό, τα πρότζεκτ gov zero και Polis δοκίμαζαν την ίδια λογική. Το gov zero δημιουργούσε ελεύθερες, ανοιχτού κώδικα εναλλακτικές εκδοχές κυβερνητικών υπηρεσιών· αν η κυβέρνηση ήθελε, μπορούσε να τις ενσωματώσει. Στην πανδημία, η εκδοχή ανίχνευσης επαφών του gov zero που δεν παραβίαζε την ιδιωτικότητα υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση. Το Polis επέτρεπε σε χιλιάδες πολίτες να απαντούν σε προτάσεις με «συμφωνώ», «διαφωνώ» ή «πάσο» και οπτικοποιούσε ποιες ιδέες γίνονται αποδεκτές από διαφορετικές ομάδες. Από τη διαβούλευση για το Uber προέκυψε νομοθεσία που επέτρεψε στην Uber να λειτουργεί ως νόμιμος στόλος ταξί. Ο ίδιος αλγόριθμος υιοθετήθηκε από πλατφόρμες ως community notes. Βασική αρχή είναι η χρήση δεδομένων για συναισθήματα, όχι μόνο αφηρημένες αξίες. Η Tang λέει ότι όλοι είναι ειδικοί στα συναισθήματά τους, ενώ οι αφηρημένες οικονομικές ερωτήσεις απομακρύνουν. Όταν οι άνθρωποι ξεκινούν από το συναίσθημα, τείνουν να φροντίζουν ο ένας τα συναισθήματα του άλλου και οι προτάσεις που φροντίζουν όλους ανεβαίνουν ψηλότερα. Αυτό συνδέεται με ηθική της φροντίδας και δημιουργεί θετικό άθροισμα, σε αντίθεση με δημοψήφισμα όπου το 51% νιώθει νικητής και το 49% πληγωμένο. Στην εκπαίδευση, η Ταϊβάν άλλαξε το αναλυτικό πρόγραμμα ώστε να δίνει προτεραιότητα σε πολιτικές ικανότητες: αυτονομία, περιέργεια, αλληλεπίδραση με διαφορετικούς ανθρώπους και κατασκευή κοινού καλού. Σύμφωνα με έρευνα ICCS του 2022, οι 15χρόνοι στην Ταϊβάν αισθάνονται από τους πιο ικανούς παγκοσμίως να επηρεάσουν την κοινωνία για ζητήματα ανθρώπων και πλανήτη, χωρίς να πέφτουν οι επιδόσεις STEM. Η Tang αναφέρει ότι η Ταϊβάν είναι από τις λιγότερο πολωμένες κοινωνίες μεταξύ αντίστοιχων χωρών του ΟΟΣΑ. Ο πλουραλισμός, τον οποίο αντιπαραθέτει στη μοναδικότητα, δεν επιδιώκει μια κάθετη κούρσα αυτοβελτίωσης της AI που μπορεί να αφήσει πίσω την ανθρωπότητα. Θέλει οριζόντια διάχυση ικανοτήτων, ώστε κάθε κοινότητα να μπορεί να κατευθύνει την τεχνολογία. Η σύγκρουση διαφορών δεν αντιμετωπίζεται ως φωτιά προς κατάσβεση, αλλά ως ενέργεια για συνδημιουργία. Η Tang αναφέρει τη «defensive democratic decentralization acceleration»: επιτάχυνση για αποκέντρωση, δημοκρατία και άμυνα. Για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, περιγράφει μια «προκοινωνική» ροή που δεν κατατάσσει τις αναρτήσεις με βάση τον εθισμό, αλλά με βάση τη συνοχή που δημιουργούν ανάμεσα στις κοινότητες του χρήστη. Αντί να βλέπει κάθε άτομο διαφορετική ροή, επιδιώκει κοινές εμπειρίες τύπου Super Bowl. Αναφέρει το LinkedIn ως παράδειγμα πιο προσεκτικής κατάταξης περιεχομένου και το Project Liberty Institute, που συμβουλεύει για το ενδεχόμενο αλλαγής του TikTok. Παραδέχεται ότι η οικονομία των ντοπαμινικών χτυπημάτων είναι ακόμη ισχυρή, αλλά θεωρεί ότι υπάρχει ζήτηση για ουσία και κοινές εμπειρίες. Η δημοκρατία περιγράφεται ως κοινωνική τεχνολογία με bandwidth και latency. Τα σημερινά «κακά προβλήματα» απαιτούν περισσότερα bits πληροφορίας από μια ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια και ταχύτερο κλείσιμο του βρόχου. Η Tang δεν δηλώνει απαισιόδοξη: θεωρεί ότι οι κρίσεις κάνουν ορατή την ανάγκη ανθεκτικότητας και επιταχύνουν τη διάχυση της ιδέας ότι η δημοκρατία πρέπει να βελτιώνεται. Τέλος, μιλά για τη σημασία της γλώσσας. Επαναλαμβάνοντας λάθη κατηγοριών, όπως «ανθρώπινοι πόροι», διαιωνίζουμε παραμορφωμένους χάρτες. Η ίδια προτείνει: αντί για Internet of Things, Internet of Beings· αντί για εικονική πραγματικότητα, κοινή πραγματικότητα· αντί για μηχανική μάθηση, συνεργατική μάθηση· αντί για εμπειρία χρήστη, ανθρώπινη εμπειρία. Στις συμβουλές της προς τους πολίτες περιλαμβάνει το φίλτρο αποχρωματισμού στο κινητό, τη χρήση γραφίδας ή πληκτρολογίου, την ενεργητική ακρόαση χωρίς διακοπή για πέντε λεπτά, τεχνικές διευκόλυνσης ομάδων, διαγενεακή αλληλεγγύη και οργάνωση με κοινό σκοπό. Κλείνει με τον Leonard Cohen: «Υπάρχει μια ρωγμή σε όλα, και από εκεί μπαίνει το φως».