Ο Πολ Ροζόλι (Paul Rosolie) εμφανίζεται για τρίτη φορά στο podcast του Λεξ Φρίντμαν (Lex Fridman) ως φυσιοδίφης, εξερευνητής και συγγραφέας που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην προστασία του τροπικού δάσους του Αμαζονίου. Το νέο του βιβλίο «Jungle Keeper» περιγράφει την κλιμάκωση της δράσης του τα τελευταία χρόνια. Ο Ροζόλι λέει ότι η οργάνωσή του έχει καταφέρει να προστατεύσει ήδη 130.000 ακρ δάσους και πως στόχος είναι να προστατευτούν άλλα 200.000 ακρ, σε μια περιοχή όπου πλέον δραστηριοποιούνται παράνομοι υλοτόμοι, χρυσωρύχοι και ναρκέμποροι.
Το βιβλίο ανοίγει με τη δολοφονία δύο υλοτόμων από πολεμιστές της ανέπαφης φυλής Μάσκο Πίρο τον Αύγουστο του 2024. Ο Ροζόλι εξηγεί ότι οι υλοτόμοι έκοψαν ένα αρχαίο δέντρο shihuahuaco, έναν γίγαντα που μπορεί να ξεπερνά τα 160 πόδια ύψος και να είναι πάνω από 1.000 ετών. Η πτώση του δέντρου έγινε αισθητή από τη φυλή, η οποία στη συνέχεια σκότωσε τους υλοτόμους.
Σύμφωνα με τον Ροζόλι, στην περιοχή του Αμαζονίου ζουν ακόμη χιλιάδες φυλές σε νομαδική απομόνωση, που χρησιμοποιούν βέλη από μπαμπού, ζουν γυμνοί και έχουν γνώσεις φαρμάκων που ο έξω κόσμος μπορεί να μην ανακαλύψει ποτέ. Ο ίδιος τονίζει ότι οι φυλές αυτές θέλουν να παραμείνουν απομονωμένες και ότι η βία τους είναι συχνά ο μηχανισμός επιβίωσής τους.
Τον Οκτώβριο του 2024, η απομακρυσμένη ιθαγενής κοινότητα κάλεσε μέσω δορυφορικού τηλεφώνου την ομάδα του Ροζόλι γιατί οι ανέπαφες φυλές εμφανίζονταν. Ο Ροζόλι περιγράφει πώς εκείνος και οι συνεργάτες του εγκατέλειψαν αμέσως προγραμματισμένες συναντήσεις, πήραν βάρκα και ταξίδεψαν όλη τη νύχτα μέσα σε καταιγίδα για να καλύψουν σε μία νύχτα μια διαδρομή δύο ημερών. Μαζί τους ήταν ο δασοφύλακας Ιγνάσιο, ο οποίος το 2019 είχε επιβιώσει από βέλος στο κεφάλι. Όταν έφτασαν το πρωί, η κοινότητα ήταν τρομοκρατημένη και τους είπε ότι η φυλή είχε εμφανιστεί την προηγούμενη μέρα στην παραλία.
Η συνάντηση έγινε σε μια παραλία του ποταμού. Ο Ροζόλι περιγράφει πώς άκουσε ανθρώπους να φωνάζουν «Μάσκο! Μάσκο!», γυναίκες να αρπάζουν τα παιδιά τους και όλους να τρέχουν. Στην απέναντι πλευρά εμφανίστηκαν γυμνοί πολεμιστές με τόξα επτά ποδιών, σκυμμένοι και έτοιμοι για επίθεση.
Ο ανθρωπολόγος Ρόμελ, ο μόνος που είχε επικοινωνήσει ειρηνικά μαζί τους το 2013, στάθηκε μπροστά και φώναζε «Ναμόλε», που σημαίνει «αδελφοί» στη γλώσσα τους. Ο Ροζόλι λέει ότι η ομάδα ήταν περικυκλωμένη, με άντρες της φυλής και από την άλλη πλευρά του ποταμού και μέσα στη ζούγκλα, και ότι οι πιθανότητες ήταν πέντε προς ένα εναντίον τους. Η πρώτη κίνηση ειρήνης ήταν η προσφορά μιας βάρκας γεμάτης μπανάνες. Ο Ρόμελ μπήκε στο νερό και έσπρωξε τη βάρκα προς τους πολεμιστές. Ο Ροζόλι περιγράφει ότι εκείνοι όρμησαν, άρπαζαν τις μπανάνες και μάλωναν μεταξύ τους, χωρίς να τις μοιράζονται.
Την ίδια ώρα, οι γυναίκες της φυλής είχαν κρυφά μπει πίσω από την ομάδα και λεηλατούσαν τη φάρμα, ξεριζώνοντας γιούκα και μπανανιές. Ο Ροζόλι λέει πως αυτό δείχνει ότι η επαφή μπορεί να μην ήταν καθαρά ειρηνική, αλλά ένας αντιπερισπασμός για να πάρουν τροφή. Ωστόσο, μετά από αρκετές βάρκες με μπανάνες και ζαχαροκάλαμο, η κατάσταση ηρέμησε.
Ο Ροζόλι αναφέρει ότι η φυλή έκανε ερωτήσεις μέσω του Ρόμελ, όπως «γιατί κόβετε τα δέντρα;» και «πώς ξεχωρίζουμε τους καλούς από τους κακούς;». Για εκείνους, το κόψιμο ενός μεγάλου δέντρου έχει σχεδόν θρησκευτική βαρύτητα, σαν να σκοτώνεις θεούς τους. Ο Ροζόλι πιστεύει ότι η φυλή βλέπει τους εξωτερικούς ως καταστροφείς κόσμων.
Στη συνάντηση δεν υπήρχαν ούτε γυναίκες ούτε ηλικιωμένοι, παρά μόνο άντρες από περίπου 12 έως 40 ετών, και ο Ρόμελ είπε ότι ήταν η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη ομάδα επικοινωνούσε με τον έξω κόσμο. Η επικοινωνία γινόταν με χειρονομίες, παλαμάκια και φωνές, χωρίς ξεκάθαρη ιεραρχία.
Ο Ροζόλι τονίζει ότι πρόκειται για την πρώτη καταγεγραμμένη κινηματογράφηση τέτοιας επαφής, με καθαρές εικόνες και ήχο. Στο υλικό φαίνεται η φυλή να πλησιάζει, να αφήνει τα τόξα και να ηρεμεί. Ο Ιγνάσιο άρχισε να χορεύει και εκείνοι ανταποκρίθηκαν, ενώ ο Ρόμελ τους έδωσε ακόμη και το πουκάμισό του.
Προς το τέλος, ο Ρόμελ είπε στον Ροζόλι ότι η φυλή τον θεωρούσε πολεμιστή και του ζήτησε να δείξει τις παλάμες του ως ένδειξη ειρήνης. Εκείνος το έκανε και η φυλή τραγούδησε πίσω. Μετά αποχώρησαν στη ζούγκλα.
Ωστόσο, την επόμενη μέρα η εικόνα ανατράπηκε. Ο Ροζόλι περιγράφει ότι ο φίλος τους Τζορτζ οδηγούσε βάρκα όταν περίπου 200 μέλη της φυλής εμφανίστηκαν, περικύκλωσαν τη βάρκα και άρχισαν να ρίχνουν βέλη. Ένα βέλος διαπέρασε τον Τζορτζ από την ωμοπλάτη μέχρι την κοιλιά, αλλά εκείνος επέζησε έπειτα από αεροδιακομιδή. Ο Ροζόλι δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί η φυλή επιτέθηκε μετά την ειρηνική επαφή. Υποθέτει ότι ίσως τρόμαξαν οι μηχανές ή ότι η βία είναι τόσο ενσωματωμένη στην επιβίωσή τους που δεν θεωρούν αντιφατική την αλλαγή συμπεριφοράς.
Ο Ροζόλι θεωρεί ότι η προστασία των 130.000 ακρ δάσους προστατεύει και την επικράτεια της φυλής. Λέει ότι τα περισσότερα από τα επιπλέον 200.000 ακρ που προσπαθούν να αγοράσουν είναι δικό τους έδαφος. Αν δεν προστατευτεί ο ποταμός, οι ιδιοκτήτες γης θα πουλήσουν το δάσος σε υλοτόμους ή ναρκέμπορους, που θα σκοτώσουν τη φυλή με όπλα και μικρόβια. Η οργάνωση Jungle Keepers προσλαμβάνει πρώην υλοτόμους και χρυσωρύχους ως δασοφύλακες, δίνοντάς τους καλύτερες δουλειές. Ο Ροζόλι τονίζει ότι το ζητούμενο δεν είναι να έρθουν οι φυλές σε επαφή, αλλά να μείνουν μόνες τους αν το επιθυμούν.
Παράλληλα, η κατάσταση με τους ναρκέμπορους έχει κλιμακωθεί. Ο Ροζόλι διηγείται ότι τον Μάρτιο, ενώ πετούσε drone πάνω από μια νέα εκχέρσωση, καταδιώχθηκε από ένοπλους. Οι αστυνομικοί που τους βοήθησαν σκότωσαν αργότερα έναν φίλο τους με κυνηγετική καραμπίνα. Λίγο αργότερα, ένοπλοι έστησαν ενέδρα στον οδηγό τους Πέρσι και ζήτησαν να μάθουν πού είναι ο JJ και «ο γκρίνγκο που πετάει το drone».
Από τότε, λέει, υπάρχει συμβόλαιο θανάτου για τον ίδιο και τον JJ, και κάθε τηλεφώνημα τον κάνει να φοβάται ότι κάτι κακό συνέβη. Ο ίδιος παραδέχεται ότι τα όνειρά του έχουν γεμίσει με πυροβολισμούς και ότι δεν είναι εκπαιδευμένος για πόλεμο.
Ο Ροζόλι μιλά επίσης για την επίδραση της Τζέιν Γκούντολ (Jane Goodall) στη ζωή του. Ως δυσλεξικό παιδί, άκουγε τους γονείς του να του διαβάζουν τις ιστορίες της. Χρόνια αργότερα, της έδωσε δύο κεφάλαια από ένα ανύπαρκτο ακόμη βιβλίο και εκείνη απάντησε μέσα σε 48 ώρες ότι θα το υποστήριζε. Αυτό του άνοιξε την πόρτα των εκδοτών και οδήγησε στη δημιουργία της Jungle Keepers.
Ο Ροζόλι υπογραμμίζει ότι η Γκούντολ βρισκόταν στην «επιχείρηση της ελπίδας» και ότι η απάθεια είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Στο βιβλίο του γράφει ότι, παρά την καταστροφή, υπάρχουν ήρωες που αποδεικνύουν πως κάτι μπορεί να γίνει.
Σε μια από τις πιο προσωπικές στιγμές του βιβλίου, ο Ροζόλι περιγράφει την αναρρίχηση στο ψηλότερο δέντρο που γνώριζε, ένα shihuahuaco ύψους περίπου 160 ποδιών, για να δει επιτέλους τον «ποταμό της ομίχλης» πάνω από τον θόλο του δάσους. Λέει ότι η ανάβαση ήταν εξαντλητική, χωρίς σημεία ανάπαυσης, με κίνδυνο πτώσης και εντόμων. Όταν έφτασε στην κορυφή με το πρώτο φως, είδε την υγρασία να ανεβαίνει από τον θόλο και να σχηματίζει έναν αόρατο ποταμό που κυλούσε πάνω από τη ζούγκλα. Την περιγράφει ως θρησκευτική εμπειρία, σαν να βλέπει τον Θεό, και λέει ότι ήθελε να τη μοιραστεί με όλο τον κόσμο.
Ο Ροζόλι μιλά επίσης για τα ζώα που έχει συναντήσει, όπως οι μονογαμικοί Μακάο που φωλιάζουν σε αρχαία δέντρα, οι γιγάντιοι ανακόντα που έχουν την ψυχραιμία κορυφαίων θηρευτών, και η διάσωση μιας αράχνης πιθήκου που πνιγόταν. Σε εκείνη την περίπτωση, λέει ότι της μίλησε στη γλώσσα των πιθήκων και εκείνη δέχτηκε τη βοήθεια, κάτι που καταγράφηκε σε βίντεο. Αναφέρει επίσης συναντήσεις με ιαγουάρους και μια τίγρη στην Ινδία, που τον έκανε να νιώσει ασήμαντο μπροστά στη δύναμή της. Όλες αυτές οι εμπειρίες τον οδηγούν να βλέπει τον εαυτό του ως μέρος του οικοσυστήματος και όχι έξω από αυτό.
Στο τέλος, ο Ροζόλι μιλά για τη συγγραφική του διαδικασία, που βασίζεται σε ημερολόγια, σημειώσεις και πολλές επεξεργασίες, και για το επόμενο βιβλίο του με τίτλο «Endgame». Λέει ότι δεν μπορεί να συνεχίσει για πολύ ακόμη αυτή την ένταση, αλλά ελπίζει πως αν καταφέρουν να προστατεύσουν τον ποταμό, θα μπορέσει να διδάξει και να εμπνεύσει άλλους οικολόγους. Ο Φρίντμαν τον ευχαριστεί και ζητά από τους ακροατές να προπαραγγείλουν το βιβλίο και να στηρίξουν τη Jungle Keepers. Ο Ροζόλι απαντά ότι η πρώτη τους συζήτηση άλλαξε τα πάντα και ότι η ελπίδα, όχι ο φόβος, είναι το καύσιμο του αγώνα.
Σχόλια