Στη συνοικία Πίλσεν του Σικάγο, η Κλάουντια Γκαλένο-Σάντσες (Claudia Galeno-Sánchez) έχει μετατρέψει το οικογενειακό της σπίτι σε καταφύγιο για τις πεταλούδες μονάρχες και χώρο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Φυτεύοντας ντόπιες ασκληπιάδες και αγριολούλουδα στην μπροστινή και την πίσω αυλή, έχει αποκαταστήσει ένα μικρό κομμάτι του ενδιαιτήματος τους μέσα στην πόλη. Η προσπάθεια έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια του σπιτιού: μαζί με φυτεύσεις σε κοντινά σχολεία, έχει δημιουργήσει συνολικά οκτώ έργα με φυτά της περιοχής.
Κάθε φθινόπωρο, η ίδια και τα δύο παιδιά της παρακολουθούν τις πεταλούδες που επισκέπτονται τον κήπο τους αναζητώντας τροφή κατά τη μετανάστευση. Το ταξίδι τους προς το Μεξικό καλύπτει σχεδόν 3.000 μίλια και συνεχίζεται μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου. Το σπίτι, όπου η Γκαλένο-Σάντσες ζει με τον σύζυγο και τα παιδιά της, λειτουργεί ως ένας ενδιάμεσος σταθμός σε αυτή την ετήσια διαδρομή, που συνδέει τις βόρειες ΗΠΑ και τον Καναδά με το Μεξικό.
Η αφετηρία της ενασχόλησής της ήταν μια επίσκεψη πριν από περίπου δέκα χρόνια στον τόπο καταγωγής της στην Πουέμπλα του Μεξικού. Οι πεταλούδες που είδε ήταν αισθητά λιγότερες από εκείνες που θυμόταν να γεμίζουν τον ουρανό όταν ήταν παιδί, και η διαφορά την έκανε να αναρωτηθεί τι είχε συμβεί. Η 49Χρόνη λέει ότι πριν γίνει μητέρα γνώριζε λίγα για το περιβάλλον. Η απώλεια ειδών και η υπερθέρμανση του πλανήτη την κινητοποίησαν να αναλάβει δράση για τα παιδιά της και τις επόμενες γενιές.
Η ανησυχία της συνδέεται με μια ευρύτερη, καταγεγραμμένη υποχώρηση. Σύμφωνα με τις μελέτες που επικαλείται το δημοσίευμα, τόσο οι ανατολικοί όσο και οι δυτικοί πληθυσμοί της πεταλούδας μονάρχη έχουν μειωθεί σημαντικά τα τελευταία είκοσι χρόνια. Στις αιτίες περιλαμβάνονται η απώλεια ενδιαιτημάτων λόγω αποψίλωσης, τα ακραία καιρικά φαινόμενα που συνδέονται με την κλιματική κρίση και η χρήση φυτοφαρμάκων που βλάπτουν τα φυτά από τα οποία εξαρτώνται. Η Γκαλένο-Σάντσες συμμετέχει σε ένα πανεθνικό κίνημα ανθρώπων που φυτεύουν ντόπιες ασκληπιάδες και περιορίζουν τα φυτοφάρμακα στους κήπους τους.
Η εικόνα των πληθυσμών περιλαμβάνει και ενθαρρυντικά στοιχεία, χωρίς αυτά να αναιρούν τον κίνδυνο. Ο ανατολικός πληθυσμός έχει αυξηθεί τα τελευταία δύο χρόνια, εξέλιξη που προσέλκυσε μεγάλη δημοσιότητα. Ωστόσο, ειδικοί προειδοποιούν ότι η συνολική υποχώρηση υπερβαίνει την πρόσφατη ανάκαμψη και ότι το είδος εξακολουθεί να κινδυνεύει με εξαφάνιση. Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης ότι οι προσπάθειες για προστασία του βάσει του αμερικανικού Endangered Species Act δεν έχουν αποδώσει επί κυβέρνησης Τραμπ, με τη σχετική απόφαση να μετατίθεται για τον Ιούνιο του 2030.
Η ίδια χρειάστηκε να αναθεωρήσει τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούσε να βοηθήσει. Αρχικά πίστευε ότι η λύση ήταν να μεγαλώνει κάμπιες μέσα στο σπίτι και να απελευθερώνει τις πεταλούδες, αλλά λέει ότι αργότερα έμαθε πως αυτή η πρακτική μπορεί να δυσκολεύει την επιβίωσή τους στη φύση. Έστρεψε έτσι την προσοχή της στη δημιουργία κατάλληλων ενδιαιτημάτων σε εξωτερικούς χώρους. Όπως εξηγεί, οι πεταλούδες χρειάζεται να ζουν εκτεθειμένες στον ήλιο, στις μεταβολές της θερμοκρασίας και στις υπόλοιπες συνθήκες του φυσικού τους περιβάλλοντος.
Πλέον φυτεύει ντόπια είδη σε περισσότερα σημεία της γειτονιάς, ωφελώντας και άλλους επικονιαστές και άγρια ζώα. Έχει αρχίσει επίσης να προσφέρει ασκληπιάδες σε έναν κοινοτικό κήπο σε βιομηχανική περιοχή. Με δωρεές αγοράζει φυτά και δίνει μικρές αμοιβές σε κατοίκους που βοηθούν στο πότισμα και τη συντήρηση. Η μη κερδοσκοπική οργάνωση Women for Green Spaces, την οποία συνέβαλε να ιδρύσει, επιδιώκει συνεργασίες με σχολεία σε όλο το Σικάγο, ώστε τα παιδιά να μαθαίνουν τη σημασία της φροντίδας του περιβάλλοντος.
Η μεταναστευτική διαδρομή των πεταλούδων έχει και προσωπική σημασία για εκείνη, καθώς έφτασε στις ΗΠΑ ως παιδί, χωρίς τους γονείς της, για να ζήσει με συγγενείς στο Σικάγο. Το μεταναστευτικό της καθεστώς την εμπόδισε αργότερα να βρίσκεται κοντά στον πατέρα της όταν πέθαινε από καρκίνο, μια εμπειρία που την ωθεί να μοιράζεται την ιστορία της. Στη σημερινή δράση της βλέπει μια ευκαιρία να υπενθυμίζει τη σύνδεση μεταξύ των ειδών και τη συμβολή τους σε ένα υγιές οικοσύστημα. Για την ίδια, η προστασία της πεταλούδας μονάρχη συνδέεται με τη φροντίδα άλλων επικονιαστών και, τελικά, των ανθρώπων.
Σχόλια