Μια νέα δορυφορική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο PLOS One διαπίστωσε ότι σε συγκεκριμένη περιοχή της παράκτιας πεδιάδας της Βόρειας Καρολίνας χάθηκε το 21% των δασών μεταξύ 1985 και 2021, με την υποχώρηση να επιταχύνεται μετά το 2010. Οι ερευνητές λένε ότι η άνοδος της σχετικής στάθμης της θάλασσας, η διείσδυση αλμυρού νερού και τα ακραία φαινόμενα μετατρέπουν υγιή δάση σε έλη, θαμνώνες και «ghost forests».
Η ομάδα μελέτησε τμήμα της παράκτιας πεδιάδας της Βόρειας Καρολίνας, μιας περιοχής που αναγνωρίζεται ως παγκόσμιο θερμό σημείο ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Για την ανάλυση χρησιμοποίησε δορυφορικές εικόνες Landsat και Sentinel-2 και εκπαίδευσε συνελικτικά νευρωνικά δίκτυα ώστε να διακρίνουν δάση, «ghost forests», θαμνώνες, έλη, νερό και καλλιεργούμενες εκτάσεις. Η προσθήκη φαινολογικών δεικτών βελτίωσε τον διαχωρισμό των «ghost forests» από την υπόλοιπη βλάστηση.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, δασικές εκτάσεις της περιοχής μελέτης μετατράπηκαν σε θαμνώνες, έλη και «ghost forests».
Η απώλεια δεν ήταν σταθερή. Μεταξύ 2010 και 2021 χάθηκαν 23.876 εκτάρια δάσους προς έλη, «ghost forests» και θαμνώνες, αριθμός 1,5 φορά μεγαλύτερος από τα 16.968 εκτάρια που χάθηκαν μεταξύ 1985 και 2010. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η επιτάχυνση αυτή συνδέεται με τον αυξανόμενο ρυθμό ανόδου της σχετικής στάθμης της θάλασσας, ο οποίος στην περιοχή εκτιμήθηκε στα 3,5 χιλιοστά ανά έτος το 2010 και στα 5,14 χιλιοστά ανά έτος το 2021.
Τα «ghost forests», τοπία γεμάτα νεκρά ή ετοιμοθάνατα δέντρα, αποτελούν έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς δείκτες της υποβάθμισης.
Η στατιστική ανάλυση έδειξε ότι οι κυριότεροι παράγοντες που οδηγούν τις μετατροπές δάσους σε «ghost forest» και έλος είναι η εγγύτητα σε κανάλια, η αλατότητα και ο ρυθμός ανόδου της σχετικής στάθμης της θάλασσας. Όσο πιο κοντά σε κανάλι βρίσκεται ένα δάσος, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να χαθεί προς έλος, επειδή τα τεχνητά κανάλια και οι τάφροι λειτουργούν ως δίοδοι για την εισβολή αλμυρού νερού.
Η μελέτη δείχνει επίσης ότι η μέθοδος έχει σημασία. Για το 2021, οι εικόνες Sentinel-2 υψηλότερης ανάλυσης πέτυχαν F1 Score 96,3 έναντι 93,4 των Landsat, αλλά τα δεδομένα Landsat παραμένουν απαραίτητα για τη μακροχρόνια παρακολούθηση από το 1985.
Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι η ποσοτικοποίηση αυτών των αλλαγών αναδεικνύει τις πιο ευάλωτες περιοχές και μπορεί να στηρίξει στοχευμένες στρατηγικές διατήρησης. Η υποχώρηση των παράκτιων δασών δεν είναι μόνο αλλαγή τοπίου· αλλάζει τη δομή των οικοσυστημάτων και καταγράφει με ορατό τρόπο την πίεση που ασκεί η κλιματική αλλαγή στις παράκτιες ζώνες.
Σχόλια