Το κανάλι Veritasium ανακοινώνει την έναρξη ενός νέου καναλιού με τίτλο InGenius. Όπως εξηγείται στο βίντεο, έχουν υπάρξει ιδέες που δεν ταίριαζαν απόλυτα στο κύριο κανάλι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έπρεπε να γίνουν βίντεο ή ότι δεν λένε κάτι ενδιαφέρον. Το νέο εγχείρημα φιλοδοξεί να πει αυτές τις ιστορίες με την ίδια αυστηρότητα του Veritasium, αλλά αυτή τη φορά για την κοινωνική επιστήμη και για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο περίπλοκος, διαρκώς μεταβαλλόμενος κόσμος μας. Παρουσιαστής είναι ο Λατίφ Νάσερ (Latif Nasser).
Το πρώτο βίντεο αφορά το εμπορευματοκιβώτιο. Η αφήγηση ξεκινά με τον ισχυρισμό ότι ένα κομμάτι μετάλλου αξίας 40 δολαρίων «επανασχεδίασε τον σύγχρονο κόσμο» και ξεκίνησε μια επανάσταση που μετέτρεψε την Κίνα από μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου σε παγκόσμια υπερδύναμη, η οποία ελέγχει το 30% της παγκόσμιας μεταποίησης. Σύμφωνα με την αφήγηση, η ιστορία ενέπνευσε τον πρώην κατάσκοπο Γιουάν Γκενγκ (Yuan Geng) να δημιουργήσει μια νησίδα καπιταλισμού στην κομητεία του, με μια εφεύρεση που άλλαξε το πρόσωπο της κομμουνιστικής Κίνας, εξαπλώνοντας την επιρροή της παγκοσμίως και ανατρέποντας ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία.
Η ιστορία όμως δεν ξεκινά από την Κίνα, αλλά από έναν απογοητευμένο Αμερικανό φορτηγατζή από τη Βόρεια Καρολίνα. Το 1937 ο 24χρόνος Μάλκολμ ΜακΛίν (Malcolm McLean) οδηγεί το φορτηγό του γεμάτο μπάλες βαμβακιού από τη Βόρεια Καρολίνα στο Χόμποκεν του Νιου Τζέρσεϊ. Στο λιμάνι περιμένει να ξεφορτωθεί το φορτηγό του, και περιμένει, και περιμένει. Η διαδικασία είναι οδυνηρά αργή, σχεδόν μία ολόκληρη μέρα, και αυτό μόνο για το δικό του φορτηγό.
Τότε σκέφτεται: τι θα γινόταν αν μπορούσε να πάρει ολόκληρο το πίσω μέρος του φορτηγού και να το βάλει απευθείας πάνω στο πλοίο; Όλη η διαδικασία θα τελείωνε σε λίγα λεπτά αντί για ώρες. Το πρόβλημα είναι ότι οι οδηγοί φορτηγών δεν μπορούν να ελέγξουν τον τρόπο με τον οποίο φορτώνονται τα πλοία. Έτσι, ενώ ο ΜακΛίν χτίζει τα επόμενα είκοσι χρόνια μια πολύ επιτυχημένη αυτοκρατορία φορτηγών, μπορεί μόνο να παρακολουθεί το πρόβλημα της φορτοεκφόρτωσης να χειροτερεύει.
Το ημερολόγιο ενός φορτηγού πλοίου του 1954, του SS Warrior, δείχνει την κλίμακα του προβλήματος. Στο πλοίο υπήρχαν 194.582 ξεχωριστά αντικείμενα, τα οποία έπρεπε όλα να φορτωθούν και να ξεφορτωθούν με το χέρι από ομάδες λιμενεργατών. Η διαδικασία διαρκούσε τόσο πολύ, ώστε το κόστος για το φορτίο που έμενε ακινητοποιημένο στο λιμάνι ήταν διπλάσιο από το κόστος του ίδιου του ταξιδιού με το πλοίο.
Επιπλέον, το φορτίο ήταν εκτεθειμένο σε ένα άλλο πρόβλημα. Οι προβλήτες της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ τη δεκαετία του 1950 κυριαρχούνταν από τις μαφιόζικες οικογένειες Τζενοβέζε και Γκαμπίνο. Η διαφθορά, ο εκβιασμός και οι κλοπές ήταν ενδημικά φαινόμενα. Υπολογίζεται ότι κλάπηκαν πάνω από 13 εκατομμύρια δολάρια φορτίου μόνο από αυτά τα λιμάνια σε διάστημα τριών ετών, ποσό που αντιστοιχεί σε πάνω από 180 εκατομμύρια σημερινά δολάρια.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι η διαδικασία ήταν τόσο ακριβή, ώστε στις περισσότερες περιπτώσεις οι διεθνείς πωλήσεις απλώς δεν άξιζαν τον κόπο. Τα περισσότερα καταναλωτικά προϊόντα παρέμεναν τοπικά: παράγονταν τοπικά και πωλούνταν τοπικά. Το 1955 ο ΜακΛίν αποφασίζει να δράσει. Είναι πεπεισμένος ότι η παλιά του ιδέα των αποσπώμενων ρυμουλκούμενων φορτηγών είναι η λύση.
Κάνει κάτι δραστικό: πουλάει την εικοσαετή αυτοκρατορία φορτηγών του και ποντάρει τα πάντα σε μια εταιρεία θαλάσσιων μεταφορών, παρόλο που δεν έχει καμία απολύτως εμπειρία στον τομέα. Για να γίνει όμως πραγματικότητα η ιδέα του, χρειάζεται κάποιον που να μπορεί να κατασκευάσει το κοντέινερ των ονείρων του. Ακούει για τον 35χρόνο μηχανικό Κιθ Τάντλινγκερ (Keith Tantlinger) από το Σποκέιν της Ουάσινγκτον.
Ο Τάντλινγκερ έχει ήδη κατασκευάσει ένα μεταφερόμενο μεταλλικό κιβώτιο και έχει πειραματιστεί με τη στοίβαξή του. Ο συλλογισμός του μοιάζει με του ΜακΛίν: αντί να σπαταλάται πολύτιμος χώρος στο πλοίο με το φορτηγό ή τους τροχούς, καλύτερα να μεταφέρεται μόνο το φορτίο μέσα στο κιβώτιο, από το φορτηγό στο πλοίο με μία απρόσκοπτη κίνηση.
Ο ΜακΛίν μεταφέρει τον Τάντλινγκερ στην έδρα του στην Αλαμπάμα και τον βάζει αμέσως να εργαστεί πάνω σε κοντέινερ που θα ταιριάζουν σε ένα μετασκευασμένο πετρελαιοφόρο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο μόλις αγόρασε. Το πλοίο μετονομάζεται σε SS Ideal X: «Ideal» για την ιδανική μορφή μεταφοράς και «X» για τον πειραματισμό.
Στο βίντεο ακούγεται η σύγκριση ότι ήταν το SpaceX της δεκαετίας του 1950 και ότι, από πολλές απόψεις, ο Μάλκολμ ΜακΛίν είναι ο Έλον Μασκ (Elon Musk) της εποχής του. Με αυτόν τον τρόπο το InGenius τοποθετεί το κοντέινερ όχι απλώς ως τεχνική εφεύρεση, αλλά ως τολμηρό πείραμα που άλλαξε τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού.
Το απόσπασμα που δόθηκε σταματά σε αυτό το σημείο· το πρώτο βίντεο συνεχίζεται στο κανάλι InGenius, όπου μπορεί κανείς να δει την υπόλοιπη ιστορία. Ακόμη και από αυτή την προεπισκόπηση, η αφήγηση συνδέει τη μηχανική, το οργανωμένο έγκλημα, την εργασία, την επιχειρηματικότητα και τον γεωπολιτικό μετασχηματισμό σε μία ενιαία ιστορία για το πώς μια αλλαγή σε μία πλευρά του κόσμου μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που ζούμε όλοι.
Σχόλια